بره ها ..
گرگ هارا هارتر ميكنند و گرگها فقط ب فكرِ پاره كردنِ بره هايند...
اين روزهايي ك گذشت..
تك بره ىِ غمگيني بودم...
درآغوشِ يك گرگ...

دل ها همه از ریشه پوسیدگی ِ مزمن گرفته اند از بَس که به جای ِ چشم ها ..

خون بالا آورده اند..

آی آقا.. شما عشق را دیده ای؟؟ در بغض ِ فروخورده ی دخترکی ک ِ به تماشای ِ خیانتت زبان در کام می گیرد و سکوت می کند و تمام می شود ؟

آی خانوم.. شما عشق را دیده ای؟؟ در چشمان ِ به اشک نشسته ی  ِپسرکی کِ سعی می کند غرور ِ مردانه اش زیر ِ دستان ِ خیانت کار ِ لاک زده ات نلغزد و گم نشود؟ ..

دل ها همه از ریشه پوسیدگی گرفته اند..

مُزمن.. !

سرم را می خواهم جایی بِ ِ گذارم.. دور از آغوشت که بوی ِ تنت از دلم نَرَود..

گاهی نگاه هایشان را جذاب می کنند و به تو چشم می دوزند و تمام  ِمهرشان را در چشمان می اندازند که بگویند ما آدم های  ِخوبی هستیم و صداقت از تمام  ِدلهایمان بالا و پایین می رود اما وقتی ورق برگردد می بینی.. نگاه هایشان چقدر سرد و بی رحم و زننده است.. سعی می کنی تنت را با دستانت بپوشانی که نبینندت.. لمست نکنند.. بروی یک گوشه و خودت را آرام بغل کنی و نجوا بگویی که درست می شود.. درست می شود..

از این روزها برای ِ زندگی ِ آدم هایی که آدمیت را هنوز می دانند کم نیست.. از پَس ِ ضربه های ِ خیانت ، تن لرزه هایش و اشک های ِ شبانه اش مال ِ آنهاست و دل فروریختن ها.. روز به روز در دل ِ غمهایشان خودشان را جا می گذارند و تحلیل می روند...

قدرت ِ ضربه ها اینقدر سنگین است که تارهای ِ صوتی ِ گلویت یکدیگر را در آغوش می گیرند ..

صدای ِ سکوت ...

سهمگین است..

دنیاهای ِ مجازی زیادی را تجربه کرده ام.."گودر.. پلاس.. فیس بوک.. توییتر..و... "  هیچ جا به اندازه ی ِ همین دو قدم جا، همین وبلاگ ِ کوچیک ِ دوست داشتنی ام،امن نیست.. خیالت جمع است ک ِ  مال ِ خودت است..استرس و فشارهای ِ همجواری با آدمک هایی که برایت نقاب میگذارند را نداری.. دم  ب ِ دم بازی کردن ها.. دروغگویی ها.. خیانت ها.. خیانت ها را نداری...

 ب ِ فرزندی ک ِ هرگز زاده نخواهد شد ..

خواهم اموخت.. مهر و وفا و صداقت و راستی و دوست داشتن.. واقعیت دارد.. در کتاب های ِ داستان اما...

" هی رفیق.. کنارت هستم.. نگران نباش.. "

لحظه هایی می آیند ک ِ خبر از دل ِ فردای ِ تو دارد..

حرمت ِ کسی رو که حریمت رو شکونده باشه ، نگه داشتن .. اَحمقیتی نابخشوده است..

* هرزه گی رو هنر کردن ،نشونه ی آدمیت نیست..

را دوست بدارم و دوستم بدارد و برایم فاصله هارا نبیندو به چشمان ِ مهربانی دلم را آرام کند و آغوشش مرهم ِ دلتنگی هایم شود..

هرگز..اجازه نمی دهم.. که با حرف ها.. برخوردها.. کنایه ها..
راه ِ نزدیک ِ دلم را دور کند..
یادت بِماند..
حالا تو هر چه میخواهی بگو..
صلاح ِ مملکتت از آن ِ خودت باشد.

وقتش ک ِ برسد...
تو هم عاشق می شوی..
وقتش ک ِ برسد..
آدمت می آید و زندگی ات شادمانه می شود..
گاهی وقت ها..
زیادی دیر می شود..
زیادی دور می مانی..
زیادی زجر می کشی و زیادی روی ِ دلت غم می گذارند..
زیادی..
اما وقتش ک ِ برسد...
همه ی ِ این ها.. کناری میروند..
راه ..
دَهید ..
مارا

من حریم ِ آغوشت را می شناختم مَرد..
حریم ِ آغوش ِ خودم را نیز..
به حرمت ِ جفتشان..
دلم را تِکه پاره کردی..
چشمانت را میبوسم..
مَرد.

گاهی وقت ها.. ادم یاد می گیره که فقط باید سکوت کنه.. و حرف نزنه..
دردها و ترس هاش رو بریزه توی ِ خودش.
خفه شه.. بره یه گوشه خودش رو بغل کنه.. تو بغل ِ خودش زار بزنه..
ک ِ مبادا..
رد ِ تهمت ..
روی دلش جا بزاره..