اینقدر گذرزمان در کنار خودش مدل های عجیب غریب دارد که یک جایی فقط یک گوشه می نشینی و نگاه می کنی تا بگذرد و تمام شود، دیگر سینه سپر نمی کنی ،غرنمی زنی ،بیشتر از آنچه که باید و شاید غصه نمی خوری،تلخی ها را می پذیری و باورت می شود که نمی توانی دنیا را تغییر دهی،زورت به دنیا و آدم هایش نمی چربد پس کلاه خودت را سفت بچسب تا بیشتر از این به باد ندهدت..

از تمام عالم و آدم هم یک جا نوبت خودت می شود که دوستش بداری و بشوی تمام زندگی ات..

برای کودکم که هرگز زاده نمی شود هر روز و هر لحظه زیر لب می گویم ، جان ِ مادر ، خودت را دوست بدارو بدان که زندگی تمام معنی اش این است که تو در این زندگی تنها هستی و تنها کسی هستی که باید به او عشق بورزی.. همین و بس..