شرط ِ اول..

من دوتا قرآن دوست داشتنی دارم.. یکی خونه ی خودم و یکی خونه ی پدری اَم.. وقتی بی قرارم یا دلم از اهالی این دنیا می گیرد بغلش می کنم و ... تمام ِ وجودم پر می شود از آرامش..
امروز به قران روی میزم که نگاه می کردم ..
فکرم رفت به هفت سال پیش.. همان روزها که تازه از رفتن بابایی اَم گذشته بود و دوستی مارو معرفی کرد به آقای دکتری.. حرف بزنیم و آروم بشیم.. روز اول که رفتیم مطب.. قرآن روی میزش.. دلم رو آروم کرد.. خوب حرمت دارد دیگر.دل های ِ خوش ِ ساده.. روز آخر.. منشی را قبل از رفتن ما رَد کرده بود.. مطب ِ خالی.. آدم ِ ... ته دلم خالی شد.. تمام آن بسم الله گفتن ها.. تمام آن ... شرم بر تو..
فکرم رفت به یک سال پیش...
فکرم رفت به چند ماه ِ پیش.. موقع خوردن ِ اولین لقمه ی شام.. بسم الله الرحمن الرحیم.. چقدر خوب... ادمی که بسم الله از دهنش نمی افتد.. نمازش.. حواسش هست.. نه مگر؟ کافیست فقط پرده ها بالا برود.. ببینی و غمت بگیرد..غَمَت بگیرد ها.. خیلی...
متاسفم
اما واقعیت دارد ..
بیخود نبود که خاندان ِ نبوت گم میشود و آن یکی پی ِ نیکان می رود و..
نه قرآن بر سر گرفتن ها.. نه نماز خواندن ها.. نه از سعدی و حافظ و جان ِ شیرین سخن گفتن ها، نه روزه و نماز و انجام ِ واجبات و مستحبات.. هیچ کدام از این ها..شرط نیست..

بیخود نیست که شرط اول این است..
" دلت را خانه ِ ما کن... "
دل که دیوانه ی کویَش شود.. آرام آرام جای می گیرد.. وقتی هم که جاگرفت.. خودش راهش را پیدا می کند.. آنوقت حاضر نیست دلی را بشکند.. تظاهر کند.. بازی کند.. دروغ بگوید و ... و تو خود بخوان حدیث مفصل زین مجمل..

حالا من مانده ام و قرانی که  دوستش دارم و بغلش می کنم تا ...

دانه های تسبیح توی دستم قِل میخورد.. یک جا یادم میرود میخواستم چه بگویم.. امن یجیب بخوانم یاالابذکر الله .. ته دلم هی میگویم خودت میدانی خدا.. خودت میدانی خدا... و دانه های تسبیح را توی دستم قل میدهم.. مثل ِ همان شب که صدای ِ نماز خواندن در خانه پیچیده بود و رو به آسمان...روبروی پنجره ی باز اتاق.. دانه های تسبیح را که میگرداندم.. اشک هایم میگفتند خدایا بغلم کن که میدانی و میدانی..

حال دل که اظطراری میشود ،دانه های تسبیح کنار ِهم می آیند و مینشینند روی دلم..