س ا س و ش ا

برگشته ام خانه ی پدری.. از همان ها که یک اتاق مال تو میشود و کل خانه را بهم میریزی و وقت ِ غر غر کردن های مادرت ریز ریز می خندی و هر چند سالت هم که بشود باز بچه ی این خانه می مانی..

من که آدم ِ دل کندن نیستم.. از دوست داشتنی هایم.. یک وقت هایی آنقدر سر به سرم می گذارند که دلم میخواد سرم را بگذارم لبه ی پنجره و این قلقلکی کنار پنجره را بزنم و گردنم بشکند ..
یک جا مثل ِ همین حالا که بوی سیر داغ ِ آش رشته ی ماجان در خانه پیچیده است دلم غش میرود.. دلم غش میرود وقتی ماجان یاس ها را می کند و با یک شوق بچه گانه می گذارد در دستانم و می خندد و آخرش می شود این ها را برای تو آورده ام.. آنوقت دستایش را می بوسم و می گذارم روی گونه ام که ای جان ِ دلم.. زندگی یعنی تو..